Weblog burgemeester

12 maart 2013

Binnenkort start de gemeente Giessenlanden de cursus Politiek Actief en ik heb het genoegen daaraan mee te mogen werken. Tijdens de vier cursusavonden hoop ik u te begroeten.

Maar wat houdt zo’n cursus in en waarom wordt deze door de gemeente georganiseerd? Laat ik met het laatste beginnen.

democratie

Onze democratie functioneert alleen wanneer er mensen zijn die zich willen in te zetten. Zonder interesse geen democratie. En dat maakt ons bestel nou juist zo prachtig mooi. De democratie is voor 100% mensenwerk. Alles wat we doen, bedenken, besluiten is allemaal mensenwerk. Toen ik op mijn 25ste toetrad tot de Rotterdamse gemeenteraad was ik meteen verkocht. Ik voelde mij prettig in het lokale bestuur en had het idee dat ik iets te melden had, iets toe kon voegen. Ik weet natuurlijk niet of dat ook gelukt is maar de liefde voor de democratie van ons openbaar bestuur is nooit meer over gegaan. 

kennismaking

De Giessenlandse politieke partijen zijn altijd op zoek naar mensen die zich ook thuis kunnen voelen in onze raad, die menen iets bij te kunnen dragen aan het bestuur van onze gemeente.

Omdat het van groot belang is dat die mensen gevonden worden, organiseert de gemeente deze kennismakingscursus. Samen met een aantal raadsleden vertel ik u op een leuke manier wat het werk inhoudt. Wij leggen u uit hoe de gemeente werkt en u krijgt een kijkje in de wereld van onze raadsleden. Ook als u geen ambitie hebt om raadslid te worden of als u geen lid bent van een politieke partij kunt u zich opgeven. Ook dan is de cursus zeer interessant.

Meer informatie over de cursus vindt u op deze pagina hier staat ook hoe u zich kunt aanmelden. Ik zou u bijzonder graag ontmoeten tijdens de cursus! 

13 februari 2012

“Kerngericht werken”, een vreselijke term, met als betekenis; aandacht voor het leven in onze dorpen. Ik heb het graag over dorpen in plaats van kernen. Het woord "kern" staat voor mij voor een verzameling gebouwen, terwijl het woord "dorp" staat voor een leefgemeenschap. Dorpen zijn leefgemeenschappen van mensen die weten wat ze willen met én in hun dorp. Mensen die regie willen over de dingen die gebeuren in hun dorp. Die zelf opvattingen hebben over wat er zou moeten plaatsvinden in hun dorp. Een dorp is dus een leefgemeenschap met mensen die heel goed instaat zijn de leefbaarheid in hun dorp te bewaken.

Leefbaarheid. Weer zo'n woord. Leefbaarheid betekent wat mij betreft meer dan voorzieningen. Ik ken vele dorpen waar geen voorzieningen zijn, maar waar de leefbaarheid groot is. Leefbaarheid heeft mijns inziens ook te maken met de mate waarin bewoners van een dorp instaat zijn invloed uit te oefenen op de dingen die gebeuren in hun dorp, de mate waarop bewoners invloed hebben op hun eigen "samenleving". Een modern gemeentebestuur erkent dat en biedt zijn bevolking de mogelijkheid om die positie binnen de eigen leefgemeenschap in te nemen. Immers, bestuurders zijn al tijden niet meer alwetend, hebben allang niet meer de wijsheid in pacht en zoeken voor tal van zaken de samenwerking met hun bevolking.Kerngericht werken kost wel geld. Maar dat is niet erg als met dat geld die zelfstandige positie van onze inwoners erkend wordt.

12 april 2012

Langzamerhand sijpelt de crisis door in ons leven. Met de beurs gaat het niet zo goed, rood staan op de bank kan niet meer, zelfs niet een beetje. Steeds meer mensen in onze omgeving verliezen hun baan of maken zich zorgen om hun baan. Bedrijven gaan failliet. De extra bezuinigingen die er aan komen, raken ons allemaal. Onlangs ontving ik een brief van mijn pensioenfonds waarin stond dat wij meer af moeten gaan dragen omdat het water hen ook al na aan de lippen staat.

Ik ben wat spaarzamer merk ik. Doe wat scherper boodschappen en probeer wat meer noodzakelijke autoritjes te combineren. Thuis letten we ineens weer heel erg op de thermostaat. Ik vind dit allemaal niet zo erg. Waar ik mij wel erg zorgen over maak zijn mijn dochters. Mijn jongste wil graag van baan veranderen maar gaat dat wel lukken?Ze is werkzaam in de vastgoedsector. Nou ja… dan weet je het wel. Mijn oudste dochter woont in Brazilië en is een tweede studie begonnen (Nederlands recht). Ze werkt bij een Nederlandse advocaat in Rio de Janeiro. Maar zal ze, als ze volgend jaar april definitief terugkomt naar Nederland, wel werk kunnen vinden?

Ik vroeg mij af hoe het met u gaat. Merkt u zelf ook al echt in uw portemonnee wat van de crisis. Bent u toch maar voor alle zekerheid gaan sparen of denkt u iets dieper na voor u een uitgave doet? En hoe gaat het met uw buren, uw mededorpsbewoners. Hebben mensen meer hulp nodig?

Ik ben nieuwsgierig naar uw verhaal en de manier waarop u met de crisis omgaat. 

28 februari 2012

Ik was geschokt toen ik vernam van het ongeluk van Prins Johan Friso. Ik weet niet hoe het u verging, maar om de een of andere reden trof het mij meer dan andere ongelukken waarover ik lees in de krant. Ongelukken van mensen die ik ook niet persoonlijk ken, net als onze prins. Ik vroeg mij af waarom het mij zo trof.

Ik denk dat dat kwam door de beelden op televisie. Ik zag een moeder en een echtgenote die achter grote zonnebrillen hetzelfde verdriet voelden, dezelfde onzekerheid doormaakten en dezelfde angst ervoeren als u en ik zouden ervaren in een soortgelijke situatie. Er was echter een groot verschil; zij zijn de koninklijke familie en dus publiek bezit. Ik heb mij gestoord aan de pers en ik heb me een voyeur gevoeld.Ik kijk niet meer naar die beelden omdat ik het bijna onethisch vind.

12 januari 2012

De jaarwisseling is rustig verlopen, zegt men in de pers. Niet dat er niets gebeurd is. Want dat is niet zo. Er is heel veel gebeurd, heel veel vernield, heel veel gevochten, ook met de politie. Ik sta er heel simpel in. In Giessenlanden zijn er een paar brandjes geweest, een paar persoonlijke ongelukken. En dat is dus een paar te veel.

Nu gaan er stemmen op om het vuurwerk te verbieden. Daar is natuurlijk van alles voor te zeggen. Vuurwerk veroorzaakt overlast en het veroorzaakt schade, soms heel groot. Het veroorzaakt letsel en angst bij dieren (niet onbelangrijk in een plattelandsgemeente als Giessenlanden). De vraag is echter of ‘verbieden’ nou wel de meest zinvolle reactie hierop is. Ik geef u mijn overwegingen bij mijn twijfel en ben nieuwsgierig naar die van u.

1. Verbieden leidt altijd tot meer illegaliteit. Als iets verboden wordt blijven mensen hun activiteiten toch doen, maar dan illegaal.
2. Illegaliteit is hoe dan ook een probleem voor handhavers, zoals de politie. Want alles wat niet in de openbaarheid gebeurt is moeilijker op te sporen.
3. Als het dan eenmaal zover is, 24.00 uur op oudejaarsavond, gaat het illegale vuurwerk, illegaal de lucht in en blijven er ongelukken gebeuren. Want het is ondoenlijk om op elke straathoek een diender te zetten die voorkomt dat er afgestoken wordt.
4. Het verbieden van vuurwerk voorkomt niet dat er caravans, auto's, containers etc. in de fik worden gestoken.
5. Het verbieden van vuurwerk voorkomt ook niet dat mensen te veel drinken en stoer de politie te lijf gaan.

Ik heb stellig de indruk dat bij excessen telkens alcohol een belangrijke boosdoener is, maar dat verbieden we niet. Dat kost teveel en we hebben er ook zeer slechte ervaringen mee. Denk aan de drooglegging van de Verenigde Staten in de eerste helft van de vorige eeuw.

Maar wat is dan de beste oplossing om excessen te voorkomen? Ik ben nieuwsgierig naar uw opvattingen!

3 januari 2012

28 februari 2011

Er is een heuse volksopstand ontstaan in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. De ene na de andere machthebber valt of staat onder grote druk. De beelden op tv zijn hartverscheurend. Demonstranten vasthoudend.

Het heeft altijd iets heel bijzonders als mensen hun lot in eigen hand nemen. Moedig is het ook want repressie van een overheid kan erg intimiderend zijn. Ik hoop dat al die mensen uit de strijd nieuwe energie putten om hun land op weg te helpen naar betere tijden. Onlangs zag ik een reportage over deze golf van opstanden. De directeur van het Clingendaelinstituut, een instituut dat onderzoek doet naar vredesvraagstukken, voerde het woord.

Hij kwam voor mij met een aantal opmerkelijke uitspraken. Natuurlijk was het effect van de vallende domino stenen sterk beïnvloed door het gebruik van moderne sociale media. En natuurlijk zijn het vooral jonge mensen die optimaal gebruik weten te maken van deze media. Dankzij de niet aflatende stroom van Twitter- en Facebookberichten houden zij de mensen en de media op de hoogte van de gebeurtenissen in hun land. Door hen kunnen telkens opnieuw mensen opgeroepen worden voor demonstraties. En zij zijn slim genoeg om censuur op internet te omzeilen.

Maar er is meer, juist in landen waar de bevolking jong is, is de dreiging van opstanden het grootst. Mensen staan aan het begin van hun leven, willen werk na hun studie, nemen geen genoegen met armoede en honger zoals hun ouders dat deden. En ze zijn sterk van lijf en leden en moreel moedig genoeg om het heft in eigen hand te nemen. De landen waar opstanden zijn uitgebroken worden voor een groot deel bevolkt door jonge mensen.

Ik wens hen alle succes van de wereld. Ieder mens verdient het om in vrijheid te leven.

5 januari 2011

Coen Moulijn is dood. Rotterdam is in rouw. Nu ben ik niet echt een groot voetbalfan en als ik al enige verbinding voel met een club dan is het met Ajax Amsterdam. Dat komt omdat wij vlakbij het oude stadion ‘De Meer’ in Amsterdam woonden. In tussenuren op school ging ik met mijn vriendinnen bij de training kijken, Naar Johan Cruijff, want daar waren we natuurlijk allemaal verliefd op.  

Dat het overlijden van een man als Coen Moulijn diepe indruk maakt begrijp ik wel. Ik ben altijd een groot liefhebber van de band Queen geweest en het overlijden van Freddy Mercury deed mij ook echt iets. Het gaat in beide gevallen om iemand die iets heeft betekend voor de mensen. De dood van Freddy leidde bij mij tot een enorm besef van de vergankelijkheid van tijd.

Tijd is een aaneengesloten ding. Je wordt geboren en gaat uiteindelijk dood. Maar als je het in partjes knipt en markeert met belangrijke gebeurtenissen dan betekent de dood van Coen het einde van een tijdperk. Alsof je dan echt iets moet afsluiten, afscheid moet nemen van een stukje tijd, er iets nieuws gaat komen waar je niet op zit te wachten. Daar hebben we een goed Nederlands woord voor: ’rouw’.

Sommigen mensen storen zich aan de hoeveelheid aandacht die de media schenken aan het overlijden van een bekend persoon. Ik niet.

Kennelijk hechten wij zeer aan mensen die, op welke manier dan ook, ons iets gebracht hebben, ons hebben laten genieten van hun aanwezigheid. Ook al hebben we ze niet persoonlijk gekend. Dan voelt hun overlijden als een persoonlijk verlies. En dat is het ook.  

20 december 2010

8 december 2010

Er is iets aan de hand in onze samenleving. Het lijkt wel alsof wantrouwen leidend is geworden in het beschouwen van de dagelijkse gang van zaken in ons leven. Onlangs betrapte ik mijn bank op een foutje. Sindsdien controleer ik, door wantrouwen gedreven, alles wat er gebeurt op mijn rekening. Ik ben benieuwd wanneer ik mijn salarisstrook ga narekenen. Ik hoop dat die tijd nooit komt. Het is een bijna normale manier van denken en werken geworden. Gedreven door argwaan en wantrouwen zijn we met z'n allen dag in dag uit op zoek naar de waarheid achter een veronderstelde leugen.

Laat ik eens een paar dingen op een rijtje zetten. Zomaar wat nieuws van de afgelopen weken:

• De Rooms katholieke kerk komt in opspraak door grote ontucht affaire,
• Wikileaks onthult internationale staatsgeheimen,
• Tweede Kamerleden hebben een strafblad,
• bestuurders vallen bij bosjes vanwege wangedrag of niet integer handelen
• en een politieman pleegt een moord.  

Nog niet zo lang gelden vertrouwden we blind op deze mensen en de instituties waarvan zij deel uit maakten. De staat, de kerk, de burgemeester en de politie; zij waren ons vertrouwde kader waarbinnen ons leventje zich rustig afspeelde.  

In de opmaat naar de grote crisis uit de vorige eeuw ontstond een maatschappelijke ontwikkeling die in de Geschiedenis en de Filosofie de 'crisis der zekerheden’ werd genoemd. Hoe die crisis ontstond is een lang verhaal. Het voert te ver dat verhaal hier op te schrijven. Maar het had te maken met de industrialisering en de verstedelijking met tal van nieuwe sociale problemen die daaruit voortkwam. De ontwikkeling van de techniek en de eerste aanzet tot ontkerkelijking. Moderne staatsvorming en dito oorlogvoering. Onze befaamde waterlinie die de Spanjaarden tijdens de Tachtigjarige Oorlog nog fataal werd, werd moeiteloos genomen door de eerste vliegtuigen die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden ingezet.

16 november 2010

Sinds ruim tien jaar staat de rampenbestrijding hoog op de agenda van bestuurlijk Nederland. Ook afgelopen weekend zijn diverse gemeenten weer in actie gekomen in verband met het hoge water in Zuid Limburg. Want rampenbestrijding begint soms al in een vroeg stadium, om te voorkomen dat het nog erger wordt.

Ik kan me voorstellen dat u niet echt een beeld heeft hoe dit in z’n werk gaat. Want wat doet de gemeente bij een eventuele ramp of dreiging daarvan? Vorige week hadden we in Giessenlanden weer onze jaarlijkse oefening. Een mooi moment om u iets te vertellen over rampenbestrijding en de rol van de burgemeester daarin.

Opperbevel 

Bij een (dreigende) ramp of ernstig incident is de burgemeester verantwoordelijk voor de bevolkingszorg en voert het ‘opperbevel’ over de hulpdiensten. Er wordt dan een beleidsteam gevormd waarvan de burgemeester voorzitter is. In dit team zitten leidinggevenden van politie, brandweer en gemeente die de burgemeester adviseren over besluiten die moeten worden genomen over bijvoorbeeld ontruimingen, evacuaties, noodverordeningen, wegafzettingen en communicatie. Het beleidsteam is niet democratisch vorm gegeven. Er wordt dus niet gestemd. De burgemeester luistert naar de adviseurs, neemt een besluit en geeft bevel tot uitvoering. Bij een ramp moet snel worden gehandeld. Daarom moet heel helder zijn wie waarvoor verantwoordelijk is en wie besluiten neemt. Als ik in het beleidsteam besluit dat een dorp geëvacueerd moet worden dan wordt dat vervolgens door politie, brandweer, ambulancedienst enzovoorts zo snel mogelijk uitgevoerd.

Operationele coördinatie

U zult mij, als opperbevelhebber, dus nooit aantreffen met een helm op mijn hoofd en een brandweerpak aan. Ook ziet u mij geen aanwijzingen geven aan moedige brandweerlieden en politieagenten die mensen aan het redden zijn. Die taak ligt bijvoorbeeld bij de brandweercommandant en de politieleiding; deskundigen die verstand van zaken hebben. Wij noemen hun werk operationeel. Zij doen hun werk in het rampgebied of op de plaats van het incident.

Om te zorgen dat de afstemming tussen de verschillende betrokken hulpdiensten goed verloopt, is er een operationeel leider. Hij coördineert de incidentbestrijding en adviseert de burgemeester en het beleidsteam zodat er goede besluiten worden genomen. De verantwoordelijkheid en uitvoering van de bevolkingszorg en de communicatie met de bevolking ligt bij de gemeente. Veel medewerkers van de gemeente hebben dan ook een taak tijdens rampen en incidenten. Die taken zijn allemaal vastgelegd in het rampenplan van de gemeente. Zodra er iets gebeurd worden deze mensen opgeroepen. 

Bij grote incidenten gaat de operationele coördinatie naar Dordrecht en bij nog grotere naar het Rijk. Voor de beleidsmatige coördinatie wordt dan een regionaal gevormd. De betrokken burgemeesters schuiven dan aan in dit overkoepelende beleidsteam. Soms neemt de minister de beleidsmatige coördinatie op zich. De burgemeester blijft echter altijd eindverantwoordelijk voor zaken die zijn of haar gemeente betreffen.

Veiligheidsregio Zuid Holland Zuid

In de afgelopen jaren hebben helaas diverse grote incidenten en rampen plaatsgevonden. Denk aan de brand in Volendam en de vuurwerkramp in Enschede. Maar ook gebeurtenissen als langdurige stroomuitval, het vrijkomen van giftige stoffen of wateroverlast kunnen aanleiding zijn voor de gemeente om het rampenplan in werking te stellen. Allemaal met als doel om het incident in goede banen te leiden en waar mogelijk erger te voorkomen. De afgelopen 10 jaar is door de Veiligheidsregio Zuid Holland Zuid hard gewerkt aan een goede organisatie voor de ramp- en incidentbestrijding voor het gebied waarin wij in wonen.  Er is gezorgd voor de aanschaf van goed materieel, plannen en draaiboeken waarmee slagvaardig gewerkt kan worden en het opleiden van personeel.

Ik kan u melden dat de Veiligheidsregio Zuid Holland Zuid één van de beste van Nederland is. En dat hoort ook zo, want u wilt zich graag veilig voelen en weten dat de overheid zijn zaakjes voor elkaar heeft. Als er dan toch iets gebeurt dan weet u ook wie de eindverantwoordelijke is: de burgemeester. 

22 oktober 2010

Dochter

Twaalf oktober was een rotdag. Op die dag vertrok mijn oudste dochter Dorien voor twee jaar naar Rio de Janeiro. Haar vriend is uitgezonden door zijn werkgever en Dorien ging natuurlijk mee. Ze hoopt daar op korte termijn ook werk te vinden. Mijn dochter is historicus en wil graag werken in de ontwikkelingssamenwerking, maar de journalistiek lijkt haar ook wel wat.

We kenden de plannen al jaren. En natuurlijk vind je het als moeder een uitstekend plan dat je kinderen hun vleugels uitslaan en verre kusten gaan verkennen. Ze reizen graag en hebben al veel gezien van de wereld. Eerst was het plan India. Dat leek mij niet zo een goed idee. De laatste keer dat ze daar vandaan kwamen, was Dorien doodziek en konden we haar zo het Havenziekenhuis in Rotterdam binnenschuiven. Toen werd het Sydney. Leuk, vooral voor mijn man. Hij komt uit Australië. Maar wel ver weg. Toen kwam ineens London in beeld. Geweldig! Lekker dichtbij! Maar uiteindelijk werd het dus Brazilië.

Het voelt voor mij heel dubbel. Aan de ene kant vind ik het geweldig. Mijn schoonzoon doet het goed als registeraccountant bij KPMG en ik ben trots op hem. Mijn dochter vindt in Rio de Janeiro zeker haar weg. Ze heeft altijd al willen schrijven en ik hoop dat ze werk vindt in de journalistiek. Het afscheid op het vliegveld was eigenlijk best gezellig. Ergens in een hoekje op Schiphol met de hele familie aan de champagne. Maar toch....

Ik mis ze. Het doet een beetje pijn. Moeder zijn is soms niet leuk. 

7 oktober 2010

Monopolie op dienstverlening

De gemeente heeft een monopoliepositie waar het gaat om het verstrekken van vele soorten vergunningen, rijbewijzen, paspoorten, vrijstellingen en wat al niet meer. We noemen dat in gemeenteland de dienstverlenende taak van de overheid. Dienstverlening is een kerntaak.

In de afgelopen jaren is er veel veranderd. De rijksoverheid heeft tal van nieuwe regels en wetten opgesteld die gaan over de wijze waarop de gemeente haar dienstverlenende taak uit moet voeren. Alle gemeenten moeten per 1 oktober circa 20 vergunningen samenvoegen zodat u, met één vergunningaanvraag toe kunt. Maar het Rijk heeft ook eisen gesteld aan digitale dienstverlening. U moet zoveel mogelijk van achter uw computer thuis geholpen kunnen worden. Daarnaast moet dienstverlening vooral helder zijn. En moeten zinloze regels worden afgeschaft.

Allemaal heel logisch, maar ga er maar aanstaan. We hebben er ruim een jaar aan gewerkt om de werkprocessen daarop in te richten. Om de omgevingsvergunning mogelijk te maken, moeten medewerkers ineens veel meer weten over de afhandeling van verschillende vergunningaanvragen. Vroeger regelde de één de kapvergunningen en de andere de bouwvergunning. Nu is dat allemaal gecombineerd. Dus is er veel meer afstemming nodig tussen medewerkers onderling maar ook met bijvoorbeeld het Waterschap of de Provincie. En u mag daar niets van merken.

Op onze website kunt u inmiddels tal van producten vinden. Ik ben er echt trots op dat Giessenlanden op de landelijke lijst van gemeentewebsites is gestegen van plaats 430 naar 145. Hiermee staan we op de hoogste plek binnen Alblasserwaard en Vijfheerenlanden. Onze digitale dienstverlening is dus op peil. Er is een burgerpanel dat ons gevraagd en ongevraagd advies geeft, onder andere over onze website. Waardoor we onze (digitale) dienstverlening kunnen blijven verbeteren.

Ten slotte zijn er servicenormen vastgesteld waarin staat hoelang het mag duren voordat bijvoorbeeld uw brief wordt beantwoord. Op deze pagina kunt u lezen welke servicenormen er nog meer zijn.

Al met al zijn we een stuk op geschoten. Maar we zijn er nog lang niet. Zoals u ook op deze website kunt lezen worden de publieksbalies aangepast aan onze nieuwe werkwijze. Dit project wordt naar verwachting in december afgerond. Dan heeft u naast één digitaal loket ook één fysiek loket en hoeft u niet meer in het gemeentehuis te zoeken naar de juiste balie.

30 september 2010

Met een dergelijk voorstel lijkt het net alsof raadsleden zakkenvullers zijn. Je wekt de indruk dat er een flinke vergoeding is en dat het eigenlijk wel wat minder kan. In mijn ogen is dat onterecht.  

Compensatie
Geld mag geen belemmering zijn om raadslid te worden. Een voorbeeld: Als een alleenstaande moeder lid is van de gemeenteraad en kinderoppas moet regelen om haar werk als raadslid goed te kunnen doen dan is een raadsvergoeding een welkome aanvulling op haar inkomen. Soms moeten raadsleden ook onbetaald verlof nemen voor hun raadswerk. De vergoeding is dus bedoeld als een compensatie voor dit soort zaken.

50 uur
De vergoeding van raadsleden is gebaseerd op het aantal inwoners van een gemeente. In Giessenlanden is de vergoeding ca. 450 euro per maand. Per maand maakt een raadslid ca. 50 uur voor zijn raadlidmaatschap. Vergaderingen op het gemeentehuis, bewonersbijeenkomsten, scholingsbijeenkomsten, fractievergaderingen, partijvergaderingen. Dat hoort er allemaal bij. Als je zo alles bij elkaar optelt is de vergoeding dus maar een kleine compensatie voor al het werk dat door deze mensen in onze gemeente wordt verzet. En ik kan u verzekeren; ze werken, alle 15, hard en zijn gedreven bezig met hun volksvertegenwoordigende functie.

Nieuwe kandidaten vinden
Het wordt steeds moeilijker om kandidaten te vinden die bereid zijn hun vrije tijd te besteden aan onze democratie. Als we ervoor willen zorgen dat er meer mensen bereid zijn om raadslid te worden dan moet de vergoeding misschien zelfs wel omhoog.  

Ik ben benieuwd wat u hiervan vindt.

23 september 2010